Van ruilen komt huilen

Soms is het niet leuk om gelijk te hebben. Nou en dat is heel wat uit mijn mond. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik graag gelijk heb / krijg. Dat begon al vroeg, mijn vader en ik hebben heel wat weddenschappen gehad om van alles en nog wat. Ik weet nog goed dat mijn moeder en broertje gek werden van de ruzies aan tafel 's avonds. Het is zelfs een keer voorgekomen dat we ruzie hadden over welk huisnummer het hoekhuis in de Eemsteyn te Werkendam had. (We werkten allebei bij de PTT) Hij zei 10 en ik wist zeker, het was 12. Nog voor het toetje zijn wij in de auto gestapt om te controleren wie er gelijk had. Ik dus! We hadden er zelfs 100 gulden  opgezet, zo zeker waren we ervan. (nu ik erover nadenk, die 100 gulden heb ik nooit gekregen...).
Maar goed afgelopen week had ik dus weer eens gelijk en dit keer voelde dat niet zo prettig.

Even de voorgeschiedenis:
Aan het begin van het voetbalseizoen heeft de plaatselijke supermarkt bij ons altijd een spaaractie die verband houdt met de 18 eredivisieclubs. Ik doe daar dan verplicht mijn weekboodschappen, zodat ik mijn oudste zoon en ook zijn kleine broertje blij kan maken met die 'gadgets'.  Dit jaar zijn het knikkers en allerlei onderdelen van een knikkerbaan. Arjen schakelt ook alle buren in om mee te sparen en ik moet op hem wachten met het doen van mijn wekelijkse inkopen, zodat hij voor bij de winkel de knikkers kan vragen aan mensen die ze niet sparen. Vervolgens wordt er op school flink geruild met de dubbele exemplaren.

En met dit ruilen ging het mis. Niet voor niets bestaat er een gezegde 'van ruilen komt huilen', en Arjen heeft dat afgelopen dinsdag aan den lijve ondervonden.
Onze stamhouder was in het rijke bezit van een hele zeldzame 'glow-in-the-dark' eredivisieknikker. Deze knikker was heel geliefd en vele jaloerse blikken waren gevestigd op deze knikker. Je zou denken dat Arjen deze knikker koestert, maar niets is minder waar. Een klasgenootje bood hem 8 knikkers aan in ruil voor die ene speciale glowknikker. Arjen vond het prima.
Pedagoog als ik dan toch weer ben, zei ik nog: ´Weet je het zeker, dan krijg je hem niet meer terug, word je dan niet verdrietig`.

Nee hoor, hij werd niet verdrietig, hij kreeg er toch 8 voor terug, dat was veel meer!
OK dan, zelf weten, mama heeft gewaarschuwd...

Maar afgelopen dinsdag escaleerde het helemaal op de buitenschoolse opvang. Arjen wilde zijn knikker terug, had daarbij de juf ingeschakeld en omdat die het verhaal ook niet helemaal kon volgen, kreeg Arjen zijn knikker terug. Toen was het klasgenootje natuurlijk woedend, want ze hadden eerlijk geruild. De leidster op de BSO heeft waarschijnlijk gedacht, ´hier ga ik mijn vingers niet aan branden, wacht maar op jullie moeders´ en het tweetal heeft vervolgens de rest van de middag boze blikken uitgewisseld in afwachting van de mama´s.

Toen ik dan om 17.30 arriveerde stond mijn zoon al klaar in de gang, dat is op zich al bijzonder, want hij wil juist nooit mee naar huis. Ik wilde hem al prijzen voor deze grote mate van medewerking, maar achter hem aan kwam ook gelijk het klasgenootje met moeder (die natuurlijk ook niet wist wat ze nu moest).

Om dit lange verhaal kort te maken, heb ik de 'glow-in-the-dark' eredivisieknikker aan het klasgenootje teruggegeven. Maar ondertussen stond mijn zoon te huilen en te tieren en was uiteraard niet vatbaar voor het zinnetje: ´zie je wel, ik had je toch gewaarschuwd´. Wat natuurlijk op zo´n moment ook een enorme dooddoener is, maar ja, ik had wel gelijk.

Maar het was nu niet zo leuk om gelijk te hebben. Arjen heeft nog bijna een uur met intens verdriet op de bank gelegen. Uiteindelijk vond ik het zo zielig dat ik hem na het eten meegenomen heb naar de supermarkt en vervroegd mijn boodschappen ben gaan doen. Ik vond hem zelfs zo zielig, dat ik speciaal gezocht heb naar producten waarbij je extra knikkers en baanonderdelen kreeg.

Na de boodschappen keer ik huiswaarts met een gelukkige zoon en vaatwastabletten voor de rest van het jaar! Alleen die  'glow-in-the-dark' eredivisieknikker, die heeft ie nog steeds niet, dus mocht iemand die hebben en aan mijn zoon willen afstaan, u weet ons te vinden.

Trampimole

23 apr 2009, 21:27

Afgelopen zondag moesten wij naar de verjaardag van ons nichtje Lieke. Arjen verheugde zich daar enorm op en wel om de volgende twee redenen. Uit zijn motivaties blijkt gelijk zijn huidige peutermentaliteit, namelijk het ik-gerichte.
Hij wilde graag naar Lieke om de volgende reden: ten eerste omdat hij weet dat hij kort na Lieke jarig is, dus Lieke kon hem niet snel genoeg jarig zijn. Ten tweede woont Lieke bij tante Yvonne. Arjen gaat graag naar tante Yvonne. Helaas voor Yvonne is het hem niet om haar te doen, maar wel om de trampimole.

Toen ik deze afgelopen zondag morgen aan hem vertelde dat we vandaag eerst naar de kerk zouden gaan en daarna naar tante Yvonne heeft hij mij er gedurende de hele kerkdienst aan herinnerd. En gunde hij mij ook mijn kopje thee naderhand niet. We moesten naar huis om papa en Christoph te halen, want we moesten naar tante Yvonne (en de trampimole).

Gelukkig bepalen wij hier nog wel iets zelf, anders waren we daar wel heel vroeg geweest, maar uiteindelijk arriveerden wij dan toch in de biesbosch. Waar, tot Arjens grote teleurstelling geen trampimole meer was. Ome Dik had in zijn bezorgdheid om alle neefjes en nichtjes, zeer wijs besloten om de trampoline niet op te zetten.

Dit was voor onze zoon een absolute domper , niets kon zijn dag nog goed maken. Geen trampimole...hoe haalt ome Dik het in zijn hoofd. Herhaaldelijk vroeg hij of wij ome Dik dan niet even konden vertellen dat hij op de trampimole wilde. Maar nee hoor, het feest was voor Arjen voorbij.

Dus als iemand nog niet weet wat ie het mannetje voor zijn verjaardag moet geven...een trampimole...en een huis met een grotere tuin voor papa en mama, want dat ding moet toch ergens staan.

Buurman Bolderbast

18 aug 2009, 17:12

Ken je hem nog? Buurman Bolderbast van Donald Duck? Altijd boos op Kwik, Kwek en Kwak. Nou wij hebben er hier in Dalem ook een en da's maar goed ook.

Zoals in menig gezin gebruikelijk is, nuttigen wij des avonds gezamenlijk een warme maaltijd. Hiervoor wachten wij braaf tot papa gearriveerd is uit zijn werk. (Daar blijft hij extra lang, want dan kan hij uitrusten van onze vermoeiende vakantie).

Maar als dan onze pater familias thuis arriveert, gaan wij aan tafel. Dat wil zeggen, Frank en ik gaan aan tafel en ook Christoph is in zijn stoel van de partij. Het probleem van onze maaltijd zit 'm in Arjen. Arjen heeft een structureel probleem met avondeten. Hij doet het niet. Al sinds hij een jaar is weigert meneer om ook maar iets in zijn mond te stoppen dat warm is. Brood is geen probleem, fruit idem dito, maar warm eten, no way!

Nu zit er langzamerhand wel enige vooruitgang in. Na negeren, dwingen, belonen en noem alle trucjes maar op, wordt er min of meer gegeten.

Maar gisterenavond stond de maaltijd hem totaal niet aan. Spinazie, aardappelen en verse worst(je hoeft mij er ook niet wakker voor te maken) maar toch geen ongewone maaltijd.
Arjen weigerde te eten. Alleen de komkommer ging naar binnen.

Toen wij allang klaar en van tafel waren, zat hij er nog. Hij weet ondertussen dat hij niet van tafel mag voor het op is. Dat kan hij niet uitstaan, dus dat werkt.
Maar in een fractie van een seconde dat ik even met Christoph bezig was, smeerde meneer 'm de voordeur uit. En dan kan hij hard lopen...

Nu kom ik op de titel van mijn verhaal. Aan de overkant van de straat woont buurman Henk. En buurman Henk is een hele aardige man. En toen hij gisteren dat kleine kereltje met een noodgang over de stoep zag rennen, gaf hij een enorme bulderkreet. iets in de trant van: ' Waar ga jij naartoe?'
Onze zoon, opgevoed met de gewoonte dat je altijd netjes antwoord moet geven, staat gelijk stokstijf, onder de indruk, stil en antwoord beleefd, dat hij aan het weglopen is.

Inmiddels was ik ook al buiten om de ontsnapte peuter te vangen.
Bij deze mijn dank aan de buurman, anders had ik weer het halve dorp af moeten zoeken

fiets 'em erin

7 okt 2009, 21:43

Vandaag gingen mijn zoons en ik, tussen de buien door , een stukje wandelen. Onze standaardroute via het voetbalveld van GJS naar de speeltuin in de Merwedonk en weer terug.

Sinds kort mag Arjen mee op zijn fietsje. Dit omdat moeders hem genoeg vertrouwd en hij een genetische angst voor gevaar heeft geerfd van zijn vader. Dus bij iedere auto, die binnen een straal van 100 meter komt, stapt mijn zoon al van zijn fietsje en gaat achter mijn brede gestalte staan.

De wandeling verliep zoals altijd heel voorspoedig. Arjen wachtte braaf met oversteken en onderweg brachten wij gelijk even een enorme lading kinder- en positiekleding naar de verzamelcontainer, (zodat de vrouwen in Roemenie nu ook heerlijk in deze oncomfortable outfits kunnen zwangeren).

Kort daarna sloeg echter het noodlot toe. Onze zoon vindt zichzelf al een hele wielrenner, hij kan namelijk heel hard fietsen. Maar het probleem is dat hij niet kan remmen. Meestal gooit hij zijn voeten maar op de grond en staat dan na een metertje of 5 wel stil.

Af en toe kijkt hij eens achterom of ik wel de door hem gekozen route volg, maar dat ging vandaag even mis.

Al racend keek hij links over zijn schoudertje en je snapt het al, hij stuurde tegelijkertijd ook naar links. En laat de gemeente Gorinchem daar nou net een sloot hebben aangelegd.

U voelt 'em al aankomen natuurlijk. Met een behoorlijke vaart reed mijn zoon met fiets en al de sloot in. En ik niet in staat om zo snel de overbruggende 15 meter af te leggen zag hem over zijn stuurtje heen in de moddersloot belanden.

Uiteraard sloeg mijn moederhart een slag over, maar onze peuter stond gelukkig al gauw weer aan de rand. Het is daar blijkbaar niet diep, dus kon hij staan.

Daar stond hij huilend van de schrik tot zijn oksels in het water. Hij nat en fiets verdronken.

Na hem weer op het droge te hebben geholpen , heb ik ook de fiets weer uit het water gevist, beide zaten onder het kroos en allerlei waterige, natte plantenslierten en vooral veel modder.

Zoonlief had ook zijn winterjas nog eens aan, dus ook die had zich lekker volgezogen met water.
Al met al werd de situatie nu toch wel komisch en moest ik mijn lachen inhouden, want Arjen zag er absoluut de humor niet van in. Christoph trouwens ook niet, want die bleef stoicijns om zich heen kijken.

Met een kletsnatte zoon en vieze fiets (dat vond ie echt nog heel erg ook, 'we moeten de fiets helemaal schoonsfuiten, mama') sjokten we terug naar huis.

Pas toen we thuis waren en ik hem helemaal uitgekleed had, kon hij lachen om het feit dat er nog heel veel water uit zijn laarsjes kwam.

In bad bleek dat onze zoon al een sterke fantasie heeft. Oma werd gebeld om deelgenoot te maken van dit avontuur en meneer wist te vertellen dat ie een plompeblad op zijn hoofd had gehad. Dit geheel niet conform de waarheid. De kikker en waterlelie ontbraken alleen.

Maar gelukkig, eind goed, al goed. Toen zijn vader thuiskwam werd het verhaal bij het naar bed brengen nog even uitvoerig besproken door vader en zoon en ze hebben afgesproken, dat ze vrijdag, als papa er de hele dag is, samen gaan leren hoe je moet remmen.

Want fietsen is leuk, als je maar weet hoe te remmen...

 

30

1 nov 2009, 19:19

Daar zit je dan, 30 jaar oud, ik begrijp niet waarom iedereen er zo'n ophef overmaakt. Grijze haren had ik al toen ik twintig was, strak lijf eh? We zijn twee baby's verder. Rimpels, dat staat ervaren, kom maar op. En volgens de sportschool was ik in uitstekende conditie, dus niks aan de hand.

Maar hoe dan ook. Manlief vond dertig wel een gelegenheid om eens flink uit te pakken en dus stond er een heel verrassingsprogramma op stelten. Mijn moeder en broer waren in het complot betrokken. Zelfs vrienden uit de kerk hebben tegen mij moeten liegen.

Hij had namelijk kaartjes voor de nieuwe voorstelling van Jochem Myjer (via Remco's adres, want ja wie maakt thuis de post open?) in Wageningen, inclusief een overnachting in een hotel midden in het bos. Hartstikke leuk natuurlijk. Zij het dat ik dit al anderhalve maand van te voren wist. maar dat wist hij weer niet. Kun je dit nog volgen?

Het zit namelijk zo. Via internet en de zoekgeschiedenis van google had ik echt per ongeluk deze dingen al ontdekt. Dus ik was al een poosje op de hoogte. Maar ik wist echter niet alles...

Vrijdag 23 oktober zou het gaan gebeuren, zoveel had ik al wel ontdekt, maar ik had niet verwacht dat we al 's middags zouden vertrekken, dus ik had met vrienden een afspraak gemaakt om 's morgens en 's middags met onze kinderen naar een binnenspeeltuin te gaan in Breda. Ik had Arjen al helemaal lekker gemaakt en vanalles beloofd toen hij 's ochtends uit bed kwam. En toen kwam om 12 uur mijn moeder aanzetten met d'r slaapkoffertje. Ik voelde mij en hele slechte moeder nu, want ik moest het arme jong gaan vertellen dat we niet naar Joepie konden gaan. Na de nodige traantjes en een nieuwe belofte dat we gauw echt zouden gaan, konden wij weg.

Ondertussen wist Frank nog steeds niet dat ik het allemaal al wist. En ik heb gewoon net gedaan alsof ik van niets wist.
We hebben eerst heerlijk een paar uur door het bos gewandeld en zijn toen in Wageningen gaan eten. (Frank: Dat is toch leuker dan in het hotel, Cin? Jahoor schatje, komen we daar ook eens... )

In Wageningen aangekomen zag ik de bordjes Theater al hangen en heb ik hem daar maar in de buurt laten parkeren, onder het motto, dan hoeven we straks niet zo ver terug te lopen, wist hij veel dat ik dat al wist.

In Wageningen voerde hij ook nog allerlei smoezen aan, om mij naar dat theater te krijgen,
Frank: Mischien zit er ook wel een bioscoop, dan kunnen we een filmpje pakken, anders zitten we ook maar op die hotelkamer
En ik, kreng dat ik ben: Nee hoor, daar zit geen bioscoop, dat zag ik toen we net langs reden...
Frank: Volgens mij wel... kom op even kijken, wat wil je anders doen?

Maar ik heb genoten van alle onzin die hij maar bedacht om mij onwetend te houden. Uiteindelijk heb ik in de foyer van het theater maar verteld dat ik het al even wist. Toen vond ik het wel een geschikt moment. Frank was even hevig teleurgesteld, maar na een kopje koffie was dat ook weer over.

Maar de voorstelling is aan te raden, we hebben ontzettend gelachen en genoten van het feit dat we niet om zes uur 's morgens al kleine kereltjes in ons bed hebben.

zwarte piet weet alles

Vorige week woensdag moest ik even in het piazza centrum zijn. Dus na de nodige voorbereidingen, jassen, schoenen, sjaals, wanten, mutsen, wil ik de deur uitstappen. Uiteraard moet er op dat moment eentje plassen, dus we voeren het hele aankleed ritueel in omgekeerde volgorde weer uit.
Na 3! druppels hijsen we alles weer in de kleren en kunnen we gaan.

Gelukkig hebben we vandaag de auto , want ik heb Frank vandaag gedwongen om zich door mij te laten brengen. Ik zag mijzelf alweer met twee ongedurige kinderen een hele dag binnen zitten, het was namelijk prutweer.

Hoe dan ook, in het piazza centrum aangekomen, lopen wij recht in de armen van Sinterklaas en een horde Zwarte Pieten. Goede moeder als ik ben, hou ik mijn kids op afstand. De zwarte Pieten waren cadeaus aan het uitdelen en het leek mij logisch dat die waren voor kindertjes die daar een tekening of wat ook gebracht hadden. Dus met zachte dwang sleep ik mijn kinderen mee naar het kruidvat, wij hadden immers geen tekeningen of wat ook.

Op de terugweg moesten wij echter toch weer langs de goedheiligman en loop ik een bekende tegen het lijf. (ja, Simone ik heb het over jou). Aangezien wij beiden snel verleid zijn tot geklets, beginnen we daar onmiddellijk mee.
Ondertussen kijken mijn kinderen op hun gemak naar de Sint.
Simone attendeert mij op de hoofdpiet, "leuke piet he?". Ik kijk eens goed om daar wellicht haar echtgenoot in te herkennen. (kon ik me overigens niet voorstellen), Laat nog een hele lading wederzijds bekende personen de revue passeren, maar nee, ik herken de man niet. "Is mijn vader".

O ok, dan geeft het niet dat ik hem niet herkende, want ik ken Simones vader niet. De Piet in kwestie komt op ons af en begint tegen ons te praten. Opeens maakt hij mij het verwijt dat ik 's morgens altijd zo lastig ben in de trein met mijn fiets. Ik totaal verbaasd probeer door de schmink heen, deze meneer te herkennen.

Wat blijkt: drie dagen per week reizen wij met dezelfde trein naar het werk (hij overigens ook met zo'n lastige fiets ). En we maken weleens een beleefd praatje. Wist ik veel dat hij Simones vader was.

Uiteraard is mijn zoon ook niet gek en op de terugweg in de auto vraagt het pientere joch of ik die zwarte piet ken. Dat vindt hij uiteraard vreemd, want Pieten wonen in Spanje en wij niet. Dus na mijn uitleg...die zal ik je besparen... vertelt hij iedereen dat mama iedere dag met zwarte Piet in de trein zit.

Je moet wat vertellen, om de tere kinderzieltjes te behoeden...!

zegeltjes sparen en zakgeld geven

27 jan 2010, 22:12

Je kunt natuurlijk overal zegeltjes sparen. Bij de pomp, bij de schoenenwinkel, bij de groentekraam op de markt en in de supermarkt kun je momenteel wel drie verschillende soorten zegeltjes sparen.

Ik doe daar nooit aan mee. Ten eerste omdat ik koopzegels een stomme uitvinding vind. En de andere zegels raak ik altijd kwijt. Maar nu ben ik om.

Bij de Plus supermarkt kun je zegeltjes sparen voor een of ander knuffelbeestje met een sjaal om in het kader van de olympische spelen. Midden in de winkel staat een grote ton met allemaal van die beestjes. En als je 30 bent loop je daar gewoon langs, maar als je 3 bent, is dat natuurlijk prachtig en wil je die hebben. Zo ook onze zoon.

Dus leg ik hem precies uit hoe dat moet. Mama krijgt zegeltjes bij de boodschappen en die moet je dan sparen en op een kaartje plakken. En als je kaartje vol is dan mag je in de winkel een knuffeltje gaan uitzoeken. Zo gezegd, zo gedaan. Inmiddels hebben we het felbegeerde beestje bij elkaar gespaard.

Maar daar blijft het niet bij... onze oudste telg loopt elke keer als wij boodschappen gaan doen eerst voorbij de marskramer en daar staat echt al maanden een mand buiten met daarin de blauwe helikopter uit de Carsfilm. En hij is helemaal verliefd op dat ding. Daar moeten we altijd even een momentje bij stil blijven staan om ons te vergapen aan dat mooie vliegmachien.

En hij vertelt mij iedere keer dat hij die o zo graag wil hebben. Maar ik ben een goede moeder, ik geef mijn kinderen niet alles wat ze willen. (We zien in de huidige maatschappij wat voor kinderen je daar van krijgt). Dus ik heb hem vertelt dat hij daar dan maar voor moet sparen.

In het kleine blonde koppie werd toen een verbinding gelegd met kleuterlogica. 'Dan moeten we nog meer zegeltjes sparen,' was zijn redenatie.

Ik heb het mannetje even uitgelegd dat we dit niet met zegeltjes konden sparen, maar dat je dan geld moest sparen in je spaarpot. En dat begrip kent ie ook. Spaarpot...hij had alleen nog nooit de link gelegd, waarom je daar eigenlijk geld in moet doen.

Dus leg ik hem uit dat als je genoeg geld in je spaarpot stopt, dat je dan de Cars helikopter kan kopen.

Zijn simpele oplossing luidde dan ook als volgt: 'Mama, dan moet jij mij centjes geven om in mijn spaarpot te doen'.

Conclusie van dit verhaal: Mijn zoon wil zakgeld!
Misschien wel wat vroeg, maar jong geleerd is, oud gedaan! Wie weet kunnen we binnenkort
eindelijk de felbegeerde helikopter verwelkomen. Als ze hem dan nog maar hebben.