Reuzen van tuinkabouters

2 aug 2010, 19:48

Iedereen droomt ervan, kaboutertjes die je huishouden doen terwijl jij slaapt . Tenminste ik wel. Helaas zijn die dingen nergens te verkrijgen en moet je maar afwachten tot ze jouw huis een keer uitkiezen om helemaal schoon te maken. Ze zijn hier echter nog nooit geweest. En dat snap ik ook wel, er valt hier geen eer aan te behalen. Als je net je ramen gezeemd hebt, gaan de kinderen er weer aan likken. Of je hebt gestofzuigd (stofgezogen?) en ze gaan koekjes eten, of gedweild en ze gooien spaghetti op de grond. Noem het maar op . Allemaal demotiverende redenen, waarom de kaboutertjes mijn deur altijd overslaan. Tot nu toe...

Want er is een nieuwe soort kabouters... tuinkabouters. Denk nu niet gelijk aan die gefrustreerde roodgepuntmutste baardige mannetjes die je overal in tuinen ziet staan. Nee deze waren niet bemutst en bebaard en ze zijn in mijn tuin geweest.

Wie hier geregeld over de 'plakkerige' vloer komt (en dat zijn er velen), weet dat wij een aantal maanden geleden uitbreidingsdriften kregen en in de tuin een flinke schuur hebben laten plaatsen. Sindsdien was de tuin een bende en dat hebben we maar even zo gelaten, want er waren nog een paar klussen die met elkaar om voorrang streden. (Zo kan ik al zeker twee maanden niet beneden naar het toilet en moet er ook nog een warm nestje voor beeb 3 getimmerd worden.) Een ieder die Frank een beetje kent, weet dat deze dingen niet vanzelf gaan.

Gelukkig zijn wij in het rijke bezit van een hovenierende broer met dito vrienden. En ook deze vrienden zijn hier ondertussen kind aan huis. De dito vrienden beloofden dat zij na onze vakantie de tuin zouden komen opknappen, zodat ik verlost zou zijn van enorme modderpartijen en grote bloedbaden , vanwege alle zooi die hier in de tuin lag.

Ondertussen was het tijd geworden om naar Frankrijk te gaan, twee weken lang geen uitzicht op onze chaos in de tuin en twee weken lang niet boven plassen. Wat schertst onze verbazing, na twee weken Frankrijk, komen wij thuis en is heel de tuin gedaan. Een zwaar Wendy van Dijk gevoel overvalt ons. De emoties lopen hoog op en wij kunnen totaal sprakeloos niets meer uitbrengen (da's trouwens meestal als je sprakeloos bent.)

Nou viel dat laatste allemaal wel mee, maar verrast waren we wel. Onze dito vrienden blijken reuzen van tuinkabouters. Tijdens onze vakantie is de hele tuin op de schop gegaan, opnieuw gestraat, beplant, gras ingezaaid, stroom aangelegd, gesnoeid, verlichting geplaatst in de schuur, en zelfs helemaal opgeruimd, geen steentje meer te vinden.

Deze 3 reuzen van tuinkabouters hebben een week lang de buurvrouw lastig gevallen om de sleutel, koffie etc. (vindt ze overigens alleen maar gezellig).

Een klus minder, en ook de WC schiet ondertussen al aardig op. Wie weet komt het allemaal nog goed deze zomer .

P.S. De tuinkabouters zijn voor dergelijke klussen te boeken, op verzoek mail ik hun gegevens. Ik kan alleen niet uitsluiten dat ze voortaan uurtarief rekenen, sorry. Mocht iemand nog een timmerkabouter voor mij weten, dan hou ik me aanbevolen.

Broederliefde

29 aug 2010, 17:55

De liefde bij mijn zonen voor elkaar zit diep. Veelal lopen zij hier als een soort Kain en Abel rond, de rolverdeling varieert, maar af en toe zijn het samen toch een schatjes. Zoals gisteren.

Omdat het flauw zou zijn om nu te stoppen met dit verhaal, zal ik even uit de doeken doen hoe het precies zat.

Papa, de man die hier op zondag voetbal kijkt, moest zelf voetballen. En wel de hele dag op een toernooi aan de andere kant van de stad. 'Kom je ook kijken, da's leuk, voor de jongens is er ook vanalles te doen!'

Dus liefhebbende echtgenote als ik ben wil ik mijn man stimuleren in zijn sportieve uitlatingen en ik ga kijken op dat veld. En hij heeft gelijk, want vorig jaar ben ik ook wezen kijken en het was ook leuk, met springkussens en veel lego voor de kinderen. Hierbij moet ik wel even vermelden dat het vorig jaar een stralende dag was.

Dit jaar had Piet Paulusma echter iets mindere voorspellingen gedaan en was ik nog niet geheel overtuigd van de noodzaak van mijn aanwezigheid daar. Maar ja heel de dag met je kids thuis, daar past deze moeder ook voor en dus toen ik de zon achter een wolk vandaan zag loeren, heb ik de gebroeders in hun laarzen gehesen en in de auto vastgesjord.

Eenmaal voetbalveld bereikt, speelt manlief natuurlijk op het achterste veld. Dus sjouwen wij het hele terrein over om als enige echtgenote en moeder langs de lijn te staan. De gebroeders hadden allang het sprinkussen zien staan en hadden niet zo'n behoefte om de voetbalprestaties van hun vader te bekijken. Arjen verliet het veld al gauw om naar de kindercorner toe te lopen. 'Ga je mee Chris?' En aangezien Christoph in een fase zit waarbij hij op iedere vraagstelling ja zegt, liepen zij hand in hand van mij weg, richting springkussen. Nou dan maakt je moederhart toch even een sprongetje.

De broederliefde zette zich nog even door op het kussen, want Christoph met zijn korte pootjes, kon nog niet zo goed klimmen en Arjen ondersteunde zijn broer graag en samen bereikten zij de top van het glijgeval.

Ondertussen waren er zeer, maar dan ook zeer donkere wolken boven ons samengepakt en de eerste druppels denderden gestaag naar beneden. De wind zette dat nog eens extra kracht bij en dit luidde een hoosbui in.

Acuut was het gedaan met de broederliefde. Arjen wist niet hoe snel hij beneden moest komen om onder zijn paraplu een veilig heenkomen in de kantine te zoeken. (kleuteregoisme) Daarbij Christoph achterlatend boven op het springkussen.

Die kon ondertussen geen kant meer op en had echt assistentie nodig om uit deze benarde positie te komen. Gelukkig interesseerde de regen hem op dat moment nog niet zo, maar mij wel en ik mocht met mijn dikke buik tegen dat ding opklimmen om zoonlief twee te redden van het springkussen.

Lang leve de broederliefde

Zoon op school

3 sep 2010, 22:16

Afgelopen week was het ouderavond, nu heb ik genoeg ouderinformatie avonden meegemaakt om te weten wat dat inhoudt, Maar dan was ik zelf altijd het leidend voorwerp. (ja wel met EI).

Maar nu zat ik aan de andere kant, als moeder dus. De juf had bedacht dat we eerst even een voorstelrondje langs alle ouders zouden doen. Hier bleek maar weer eens dat ik een gevoelloos monster ben. Best veel ouders vertelden dat ze best een traantje moesten wegpinken , toen ze hun kind op school achterlieten, terwijl ik juist mijn vreugde tranen de vrije loop liet en een vreugdedansje deed . Mijn zoon aard namelijk best goed op school.

Ten eerste wil hij altijd zwaaien als ik wegga. Maar volgens mij is dat meer voor de vorm omdat de andere kindjes dat ook doen. Want als ik dan braaf buiten bij het raam sta, om samen met Christoph druk naar Aaj te zwaaien (Aaj is Christophs voor Arjen), dan is hij mij allang vergeten en druk doende zijn sociale contacten te onderhouden. Sta ik daar met m'n goeie bedoelingen.
Ten tweede puilt onze kalender momenteel uit van de speelafspraakjes , dan weer hier, dan weer bij een vriendje thuis...of vriendinnetje, daar maakt Arjen nog geen onderscheid in. Afgelopen woensdag liepen er hier zelfs twee vrouwen rond en Arjen speelde gezellig mee.

Maar het absolute toppunt van het feit dat onze zoon totaal geacclimatiseerd is op school is het feit dat hij al twee (!) ik herhaal twee keer straf heeft gekregen van de juf. En dat binnen een week. Mijn zoon haalt al kattekwaad uit en dat lijkt mij absoluut een teken aan de wand dat meneer zich helemaal op zijn gemak voelt.

Afgelopen vorige week dinsdag sta ik te koken en Arjen zit aan zijn tafeltje te rommelen en in zichzelf te kletsen. Christoph is nog bij oma, maar dat doet nu niet terzake. (Voor voor het geval iemand zich afvroeg waar die was, wil ik wel volledig blijven). maar goed. Arjen zit dus aan zijn tafeltje wat in zichzelf te kletsen als ik hem ineens hoor zeggen: "Stomme juf Wil, geeft mij straf." Mijn moederoor spits zich en ik vraag: "Had jij straf?" Mijn oogappel antwoordt bevestigend. "Wat had jij dan gedaan?" Ook daar wist hij het antwoord op: "Niks".

Jarenlange onderwijs ervaring heeft mij geleerd dat dat nooit conform de waarheid is, dus ik vraag nog even door. Ik krijg een heel warrig verhaal. Hij heeft niets gedaan en moest voor straf de kleurwerkjes van alle kindertjes afmaken. Maar dat geloof ik natuurlijk niet. Helaas komt de waarheid niet boven tafel en moest ik hogerop om aan antwoorden te krijgen.

Dus de volgende dag heb ik toch maar eens geinformeerd bij juf Wil. Het verhaal was waar. Mijn zoon, 4 jaar oud, had straf gehad. Samen met nog een 6-tal deugnieten hadden ze tussen de middag na de overblijf hun handjes extra grondig gewassen en omdat zij vonden dat ze het warm hadden, hadden ze elkaar ook maar helemaal nat gemaakt onder de kraan. En daarbij de vloer van het kleutertoilet ook maar direct geboend. De juf had dit iniatiatief niet kunnen waarderen en had de mannetjes tijdens het buitenspelen op de rand van de zandbak plaats laten nemen. Zij mochten tien minuten niet meespelen.

En afgelopen week was het weer raak. In de gymzaal, toen de juf even met een huilertje weg was, speelden mijn zoon en zijn vriendjes en vriendinnetjes het luidruchtige spel Dierenasieltje, wat simpelweg inhoudt dat je zo luid mogelijk een hond of een poes nadoet. Ook dit kon de juf niet waarderen en weer werden ze aan kant gezet.

Mijn zoon hoort bij de 'gang'. Nu rest mij de vraag, is hij de aanstichter van alle deze activiteiten of volgt hij slechts de beruchte K en K, een niet geheel onberucht duo in de klas.

Ik hoop het laatste, maar ondertussen ben ik wel blij dat hij geen stil teruggetrokken huilertje is, dat iedere morgen aan mijn broekspijp hangt. Dan maar niet zwaaien...

Logeerbeer

29 sep 2010, 21:06

Wie kent hem niet, de logeerbeer . In menig kleuterklasje een fel begeerd item. Bij de ene juf heet ie Bas, bij de andere Ben, bij juf Wil heet hij Boris. En dit weekend kwam Boris bij ons logeren. En dat hebben we geweten.

Wild zwaaiend kwam Arjen afgelopen vrijdag uit school, van verre riep hij al:"mama ik heb Boris". Immer enthousiaste moeder als ik ben roep ik Boris een warm welkom toe.

Stap een van traject Boris was de fietstocht naar huis. In eerste instantie moest Boris natuurlijk bij Arjen op de fiets . Helaas voor Arjen vond ik dat toch echt niet goed, omdat ik niet zat te wachten op een zoon en een beer in het gips. En dus moest Boris bij mama en Christoph op de fiets. Christoph blij, want die mocht Boris op schoot houden. Je kunt zo'n bekende beer toch moeilijk in je fietstassen stoppen. Gelukkig voor Boris hield Christoph hem goed vast en kwam hij heelhuids thuis.

Vervolgens moest er gegeten worden en ook voor Boris werd een bordje bijgezet . Boris kreeg van Arjen ook de speciale berenbeker, wat hij is per slot van rekening een beer, moet het ventje gedacht hebben. (Arjen hoeft dit bekertje zelf nooit, omdat er maar weinig drinken in kan, onze zoon is een zuipschuit).

Ook Christoph toonde zich een goede gastheer. Boris kreeg van hem stukje brood toegestopt en mocht ook delen in Christophs melk. De smeerworst van het brood zat Boris rond de lippen en het liedje van die twee beren kreeg een heel andere betekenis.

Daarna gingen Arjen en ik in de tuin werken en Boris moest helpen met de grasmaaier. Boris bleek een vlijtige beer en de tuin was zo weer aan kant. Omdat Arjen vervolgens een vriendje over de vloer kreeg werd Boris even op de bank geparkeerd. Maar er werd wel voor entertainment gezorgd, want vanuit onze knuffelmand werden wat andere beren opgegraven, die gezamenlijk met Boris op de bank plaats mochten nemen. Dat werd een gezellig theekransje onder leiding van Christoph die de beren van hun natje en droogje voorzag.

Maar toen kwam het moment dat we naar bed moesten gaan en bij wie moest Boris nou slapen. Zowel Arjen als Christoph eiste het gezelschap van Boris op, wat nu?

Hier gold het recht van de degene die zich verbaal het beste kan uitdrukken. Algauw werd de knoop doorgehakt en Arjen kreeg Boris en Christoph kreeg Bob. (Bob ligt al jaren verwaarloosd in de knuffelmand, maar was nu opeens weer persona grata, of beer grata, wat u wilt)

Ik had dus nu niet een logeerbeer, maar twee beren . Want de rest van het weekend sleepte Christoph ook overal zijn beer mee naar toe. En in het kader van de gelijke behandeling moest ook deze beer mee naar het winkelcentrum. Ook deze beer moest bij ons aan tafel eten en ook deze beer moest een jas aan. Allemaal net als Boris de logeerbeer.

Leuk hoor zo'n logeerbeer, maar ik kwam ogen tekort om mijn zonen en hun logees in de gaten te houden.
Gelukkig is het spektakel maandag ook acuut geeindigd. Boris moest terug naar juf Wil en Christoph verloor ook direct weer alle intresse in Bob.

Bob ligt al dagen in een hoekje onder een plant, die verhuist dus binnenkort weer naar de knuffelbeestenmand. Sorry Bob, het was leuk zolang het duurde...wellicht komt Boris nog eens, dan mag jij ook weer uit de mand.

Burendag

3 okt 2010, 20:52

Bonje met de buren , In Holland staat een huis, De rijdende rechter. Allemaal programma's waar wij gisteren zo aan mee hadden kunnen doen. Of was dit gewoon een late editie van de landelijke burendag , alleen dan een week te laat. Wij hadden geen pingpongende Wim Lex in de straat, wij hadden poep, shit, stront, schijt, kortom een verstopt riool .

Heel de dag zijn wij met de buren bezig geweest in de tuin. Hoe dat zo? Maar niks geen spelletjes en gezellige buurtBBQ...

's Morgens om 8.30 stond ik met een emmer stront buiten en de buren idem dito. Bij ons beide kwam de stront via de WC naar boven. Een enorme stank vulde het huis, ergens moest een verstopping zitten. Wij zaten samen letterlijk en figuurlijk in de shit. En misschien niet eens die van onszelf maar die van de buren!

Om 9.00 stond de gemeente voor de deur. En die was echt niet van plan om iets te gaan doen. We moesten er eerst maar eens achter zien te komen, waar de verstoppping zat, dat betekende dus dat er gegraven moest worden op de erfgrens tussen onze voortuintjes. Inmiddels vormde zich bij ons op de stoep al een flinke verzameling buren, die geinteresseerd en opgelucht (dat het niet bij hen was) stonden te kijken hoe de buurman tot zijn knieen in de bagger stond.

Ook de buurman van 2 huizen verder (loodgieter notabene) stond de beste stuurlui uit te hangen, en constateerde dat die verstopping echt niet op onze grond kon zitten, maar dat de aanleg van het riool 22 jaar geleden niet goed is gebeurd, omdat wij op elkaar aangesloten zijn en dat mag niet, blijkbaar moet iedereen een eigen afvoer en aansluiting op het hoofdriool hebben. Doordat er in die verbinding een verstopping zat, was de gemeente de klos. (ja ik weet nu alles over de afvoer van poep). Wij waren dus niet verantwoordelijk voor de oplossing van dit probleem en de gemeente Gorinchem wel.

Om 10.30 was de gemeentemeneer weer terug en ditmaal met zo'n doorspuit installatie, waarmee ze met zo'n 5 bar je leidingen doorspuiten. Je zou zeggen probleem opgelost.
Helaas, toevallig of gelukkig zou je bijna zeggen kwamen we er door dat graven ook achter dat de afvoer die uit ons huis kwam afgescheurd was door verzakking van de grond en dus hadden we nog een tweede probleem. Nu moest er dus een loodgieter aan te pas komen, maar die kwam echt niet in het weekend. De buurman annex exloodgieter, beweerde dat wij dat makkelijk zelf konden doen en zodoende zijn ze 4 man en een vrouw sterk heel de rest van de middag bezig geweest om het lek te dichten.
De flauwe grappen waren van uitzonderlijk triest niveau, maar de sfeer werd er steeds beter op en uiteindelijk zagen we de humor er wel van in. Eind van het liedje zaten we met zijn allen bij ons met een biertje erbij te chinezen in het kader van de saamhorigheid. (Chinees of all things, we konden daarna iig de WC snel uittesten, want die chinees werkt goed voor de stoelgang)

Maar als ik heel eerlijk ben, doe ik volgend jaar liever gewoon mee aan de nationale burendag en van mijn part komt zijn koninklijke hoogheid dan in mijn tuin pingpongen.

Zoon op school

Het opvoeden is nu echt begonnen, mijn schoolgaande zoon leert er per week vanalles bij. Dat is natuurlijk ook het principe van school, dat snap ik heus wel. Het enige jammere is dat mijn zoon niet alleen alles onthoudt wat de juf vertelt, maar ook alle informatie die hij van zijn klasgenootjes oppikt en die tot in detail onthoudt.
 Zo zit er vorige week een jongetje (onze zoon) op het autokleed in de kamer in de lotushouding. Ik ga even mediteren is zijn mededeling. Vanachter de computer bedenk ik me, dat ik dus nu moet ingrijpen, omdat mediteren in de lotushouding nu niet bepaald iets is dat bij ons past. "Wat ga je doen?" is mijn onnozele vraag op zijn mededeling. "Mediteren", zegt het ventje zonder blikken of blozen en zonder enige taalfout. ( Het is namelijk ook nog een moeilijk woord). "Heb je dat van juf Wil geleerd?" Zijn antwoord is ontkennend, nee van juf Wil mocht het niet. Deze nieuwe vaardigheid heeft hij van een vriendje dat vanwege de privacy naamloos zal blijven.
Dus daar ga ik dan, opvoedmoment 1: "Wij doen dat toch nooit, mediteren, wij bidden toch altijd naar de Here Jezus en God?" "Dan vouwen we onze handjes en vertellen we toch aan de Here Jezus wat we allemaal gedaan hebben vandaag?" Ik probeer mijn zoon weer even te herinneren aan onze christelijke grondbeginselen.
Gelukkig heeft mijn man, met een beetje hulp van Elly en Rikkert, die er bij hem al aardig in weten te stoppen. Gelukkig voor mij heeft deze zoon (nog steeds) geen waaromfase en wordt mijn uitleg gelijk geaccepteerd. 's Avonds aan tafel wordt het verhaal nogmaals herhaalt en maakt de vader van het jongetje waar ik enige bijval van had verwacht de situatie nog nodeloos ingewikkelder, door te stellen dat bidden toch ook een meditatief moment kan zijn. Bedankt schat, hoe moet ik nu ooit mijn zoon opvoeden als jij alles nog gecompliceerder maakt. Maar hij steekt niet alleen veel op van dit naamloze vriendje, ook Fiona die een paar huizen verderop woont en 2! oudere broers heeft, is niet te beroerd om de woordenschat van Arjen uit te breiden. Opvoedmoment 2 vond afgelopen week plaats. Wederom zit mijn zoon met zijn auto's op het kleed als hij met zichzelf een discussie begint over verliefd zijn. Blijkbaar krijgt hij van zichzelf niet genoeg respons en betrekt mij in zijn hersenspinsels. "Mama, ben jij verliefd?" Dit kan ik aan denk ik nog en antwoord: "Ja, ik ben verliefd." Uiteraard is dat niet voldoende en meneer wil weten op wie dan. Het sociaal wenselijk antwoord is natuurlijk: op papa. Maar dat is niet genoeg. "En wie vind je liever mij of Christoph of papa?" Omdat ik te slim ben om mij in deze valstrik te laten lokken stel ik een wedervraag. "En op wie ben jij verliefd?" Hij hoeft er niet lang over na te denken en antwoord: "Op Sam." Ik wilde hier eigenlijk verder helemaal niet op reageren, ik bedoel kinderen zijn op iedereen 'verliefd' die ze aardig vinden, maar Arjen voegt er zelf nog meer informatie aan toe. "Dus ik ben een homo." Nu sta ik voor de tweede keer in korte tijd met mijn oren te klapperen. Ik hoef niet eens om uitleg te vragen, want die komt er gelijk achteraan. Mijn wijsneus doet het mij gelijk even uit de doeken: "Mama, meestal zijn een jongen en een meisje op elkaar verliefd, maar als 2 jongens op elkaar verliefd zijn, noem je dat homo."
Oke dan, daar zat ik dus, dat was een verklaring waar geen speld tussen te krijgen was. Wat kon ik anders dan zeggen dat dat klopte. Leuk hoor de basisschool, daar wordt hem echt de 'basis' bijgebracht die ik thuis nog even niet op het programma had staan. Gelukkig maakt mijn zoon ook nog andere dingen mee, die beter passen in mijn huidige opvoedstrategie (voor zover er uberhaupt sprake van een strategie kan zijn). Afgelopen week heeft mijn zoon de Regenboog versie van de "Gouden Penseel" gewonnen. In het kader van de kinderboekenweek was er op school een wedstrijd wie de mooiste vis van de zee kon maken. Alle kinderen uit alle klassen mochten stemmen en mijn zoon kwam gisterenmiddag trots met een goudgeschilderde kwast uit school. Zijn vis was bij meerderheid door alle kinderen van de school gekozen. Dan ben je toch weer even een trotse moeder. En ik mag niet klagen, ik heb notabene van de week een studiedag gehad over hoe je leerlingen het beste leert om deel te nemen aan de maatschappij en hoe je hen de maatschappij leert kennen, dus ik zou toch moeten weten dat kinderen het meest leren van hun vriendjes en dat juffen en ouders maar bijverschijnselen zijn. Dus eigenlijk gaat het heel goed met mijn zoon. Hij weet nu wat mediteren is en wat homo's zijn, zonder dat ik daar moeilijke gesprekken over heb moeten voeren. De maatschappij komt naar mijn zoon toe. Hij wordt een burger. En hij is pas 4! Stiekem ben ik toch blij dat ik zijn kleine broertje nog vanalles wijs kan maken en dat die nog niet zulke moeilijke vragen kan stellen. Lang leve de peuterfase!

Yfke

25 dec 2010, 06:49
Na een korte nacht (lang leve de naweeen) zit ik hier alweer rechtop overeind in bed. Niet omdat ik dat graag wil, maar het is de comfortabelste houding, na deze korte maar heftige bevalling. Voor de geinteresseerden volgen hier de details. Mocht u dit te heftig vinden dan adviseer ik om nu te stoppen met lezen. Gisteravond 24 december om 6 uur begonnen de weeen. Ik houd dat altijd maar een beetje voor mijzelf, want anders raakt Frank gelijk in de zorgen. En ik had al eerder wat activiteit en dat was ook weer gestopt. Arjen was al uit logeren en voor Christoph was het bedtijd, dus dat ging gewoon zijn gangetje. Om half acht had ik toch wel het gevoel dat dit door ging zetten en heb ik Frank Christoph en ome Remco die hier natuurlijk met zijn been in het gips zat bij oma laten afleveren. Om een lang verhaal kort te maken, de weeen zetten door en na het breken van de vliezen en een onaangename toucheerbeurt mocht ik persen. In een wee was ze er toen. Om 23.05 of zoiets, kwam met een paar flinke persen mijn dochter naar buiten. Dit ging echt in een enorm tempo, ik heb nog nooit geluid gemaakt bij een bevalling, maar hier kwamen een paar oerkreten aan te pas.Haar volledige naam luidt: Yvonne Frederieke, naar oma en haar roepnaam is Yfke. Ze is 50 cm lang en woog bij geboorte 3280 gram. Alles zit erop en eraan en ze is gezond. Dank aan God voor zo'n prachtig geschenk!! De eerste foto's zijn al online, dus u kunt al gaan onderzoeken op wie deze baby het meest lijkt, als u het weet laat het ons even weten, want wij zien het nog niet. Ondertussen gaat hier zometeen het hele circus op gang komen, dus in deze laatste stille minuutjes plaats ik even deze update.