Wij hebben geen poppen in huis. Dat is ook helemaal niet raar, want wij hebben hier tot nog toe alleen maar jongetjes gehad en die spelen niet met poppen. Nu is het niet zo dat ik mijn dochter geen pop wil geven, maar het is er gewoon nog niet van gekomen. Vorig jaar heb ik op een voortuinsale wel een leuk rieten kinderwagentje gekocht en een pop. Ik heb zelfs wat kleertjes in maatje 50 van Yfke achtergehouden om als poppenkledij te dienen, maar alles ligt nog op zolder bij oma. Ik had gedacht dat eens te geven met Sinterklaas of met d’r tweede verjaardag. Ze loopt toch nog niet (echt), dus dat kan nog wel even wachten. Maar misschien moet ik deze tijdsplanning toch een beetje bijstellen.
Groot was de vreugde van mijn dochter toen wij afgelopen week even een bakkie thee gingen drinken bij een goede bekende. Deze bekende en ik deelden de smart om om 8.00 uur ’s morgens in het zwembad te moeten zitten met ons kroost en vonden steun bij elkaar op de tribune. Dit zetten we daarna bij onder het genot van een kopje koffie / thee voort bij mijn collegamoeder in de tuin. Het toeval wil dat onze kinderen zo goed als even oud zijn (het scheelt steeds een paar weken) en dus had ieder kind een speelkameraadje. De ideale situatie…tot zover de inleiding van dit verhaal.
En nu komt de pop om de hoek, aangezien het een vrouwenhuishouden is bij mijn collegamoeder, is daar meer roze en op het vrouwelijk geslacht gericht speelgoed te vinden. Poppen te over. Yfke confisqueerde algauw een pop en was bij vertrek niet meer los te weken van de pop. Na overleg met de andere meiden mocht de pop wel een paar dagen bij ons logeren. Dus hup pop mee in de auto. Zelfs de jongens hadden een en al aandacht voor de pop. Thuis verdwenen pop en kinderen naar boven. Bumba, tot nog toe de absolute favoriet van mijn dochter, mocht ook meespelen en even leek het erop dat de jongens de pop nog leuker vonden dan Yfke, pop moest gepoetst en slapen. Ik belde Frank al op om te zeggen dat we maar drie poppen moesten aanschaffen voor 5 december.
Maar de jongens leverden algauw het bewijs dat hun genetisch materiaal in orde is, want toen de pop eenmaal op bed lag, kwamen zij weer naar beneden om met elkaar op de bank een potje vrij worstelen te beginnen. De pop was vergeten. Zo niet bij Yfke. De pop moet echt overal mee naar toe, met in de ene arm de pop en in de andere een Bumba (we hebben er twee, voor de zekerheid) schuift ze, of stapt ze als we geluk hebben, door het huis. Mee naar de winkel, mee naar het zwembad, mee naar het wiel (zwemplas van Dalem), mee in bed en als ze de kans krijgt zelfs mee aan tafel. De pop moet per slot van rekening ook eten en drinken.
Zo klein als ze, Yfke verandert in een echt moedertje, de pop moet eten en drinken, daarna wordt d’r snoetje gepoetst en moet ze naar bed. Moeder Yfke zingt nog een slaaplied (klinkt als ‘apen, ‘apen pop). De pop krijgt een dikke kus en ze doen even neusje neusje.
Maar de pop moet zo langzamerhand toch weer naar d’r eigen poppenmoeder terug. Dat hoort nu eenmaal zo bij logeren, maar ja ik weet niet of Yfke dat concept al helemaal begrijpt. Dat wordt tranen met tuiten. Misschien moet ik toch maar de pop bij mijn moeder van zolder gaan halen…
donderdag 20 september 2012
Nieuwe fruitschaal
Ik heb een nieuwe fruitschaal en nu is de keuken helemaal schoon. Voor velen zal dit klinken als een autistische gedachtekronkel, waarbij ik een paar denkstappen oversla, maar dit is echt hartstikke logisch.
Ik erger me al weken aan de steeds groter wordende verzameling haarfrummeltjes, borstel en kam, gel en andere haarprodukten die op het aanrecht staan. Ieder weldenkende moeder heeft deze spullen uiteraard in de badkamer staan, maar bij mij staan ze beneden. Ik doe namelijk in een keer alle drie de bolletjes met haar als het spul aan de ochtendboterham zit. Dit is allemaal de schuld van Yfke, want die heeft lange haartjes. Toen ik alleen nog maar een jongensmoeder was, smeerde ik ’s morgens een lik gel in de kuifjes en klaar is Kees. Toen stond dus de gel nog boven. Maar sinds ons gezin is uitgebreid met een meisje inclusief meisjeshaar (vanaf dag 1), moet ik er meer werk van maken. En omdat Yfke het best stil zit als ze eet, doe ik dan de haartjes. Op die manier zijn dus al die frummeltjes naar beneden verhuisd. Zelfs Frank is hier al aan gewend, want ook die doet zijn haar beneden, de deur van de oven gebruikend als spiegel. Hij is er zelfs al zo aan gewend dat er inmiddels ook al een bus deodorant en lenzenvloeistof aan de verzameling haarprodukten zijn toegevoegd. Voor
het gemak staat ook de zonnebrandcrème er inmiddels, tel je voor dat ie schijnt…U snapt dus wel, dat het me een beetje te gortig begon te worden en dat ik hier orde in moest scheppen.
Dus togen mijn middelste zoon, dochter en ik vanmorgen op de fiets naar de xenos om een geschikt mandje te vinden. Dat lukte niet, maar ik vond wel een nieuwe fruitschaal / half kistje (detail) en bedacht me dat ik onder de commode nog wel een mandje had staan dat toch geen dienst meer deed. Opgelost, met fruitschaal annex kistje en voetbalkoekjes, want die had Chrisje nog gauw in het mandje gegooid, vervolgden wij onze weg, via de supermarkt naar huis. Daar ik dus boodschappen had gedaan, waaronder fruit, ging ik logischerwijs de keuken in om dat op te ruimen. En toen kwam er een soort kettingreactie op gang waar ik mijzelf niet toe in staat had geacht. Het begon met even een doekje halen door het hoekje waar de nieuwe fruitschaal moest komen en eindigde ermee dat ik zelfs ondersteboven onder mijn keukenkastjes lag om daar allerlei vet en ander vuil te verwijderen. Allerlei voorwerpen veranderden van plaats, omdat dat op dit moment logischer leek, mijn etagère moest het veld ruim voor de nieuwe fruitschaal, het mandje met frutsels verdreef eerst de magnetron om vervolgens op een nu niet meer stoffig plankje te belanden. De magnetron ruilde van plek met het koffiezetapparaat en de waterkoker. En ondertussen werd ieder tegeltje bewerkt met brillosponsjes. Toen uiteindelijk zelfs de ammoniak uit het aanrechtkastje tevoorschijn kwam, begon ik serieus te twijfelen of ik niet zwanger zou zijn. (Dit is overigens echt niet het geval, voor er een geruchtenmachine op gang komt onder vrienden en collega’s).
Op de een of andere manier vonden zelfs de kinderen dat mama nu niet gestoord mocht worden, want ze speelden heerlijk in de hut in de tuin met de kinderen van een paar huizen verder. Toen ik weer eens op de klok keek was het opeens 13.00…oeps…Gauw nog even een kastje afmaken en voederen die jong! Yfke had al op bed moeten liggen!
En dus zit ik nu lekker te schrijven, maar ik durf er geen kopje thee bij te pakken, wat normaal het eerste is wat ik doe, ik heb namelijk zelfs de waterkoker ontkalkt! En ik moet even onthouden dat ik Frank straks een rondleiding door de keuken geef als ie thuis komt, anders kan ie weer weken lang niets vinden…
Ik erger me al weken aan de steeds groter wordende verzameling haarfrummeltjes, borstel en kam, gel en andere haarprodukten die op het aanrecht staan. Ieder weldenkende moeder heeft deze spullen uiteraard in de badkamer staan, maar bij mij staan ze beneden. Ik doe namelijk in een keer alle drie de bolletjes met haar als het spul aan de ochtendboterham zit. Dit is allemaal de schuld van Yfke, want die heeft lange haartjes. Toen ik alleen nog maar een jongensmoeder was, smeerde ik ’s morgens een lik gel in de kuifjes en klaar is Kees. Toen stond dus de gel nog boven. Maar sinds ons gezin is uitgebreid met een meisje inclusief meisjeshaar (vanaf dag 1), moet ik er meer werk van maken. En omdat Yfke het best stil zit als ze eet, doe ik dan de haartjes. Op die manier zijn dus al die frummeltjes naar beneden verhuisd. Zelfs Frank is hier al aan gewend, want ook die doet zijn haar beneden, de deur van de oven gebruikend als spiegel. Hij is er zelfs al zo aan gewend dat er inmiddels ook al een bus deodorant en lenzenvloeistof aan de verzameling haarprodukten zijn toegevoegd. Voor
het gemak staat ook de zonnebrandcrème er inmiddels, tel je voor dat ie schijnt…U snapt dus wel, dat het me een beetje te gortig begon te worden en dat ik hier orde in moest scheppen.
Dus togen mijn middelste zoon, dochter en ik vanmorgen op de fiets naar de xenos om een geschikt mandje te vinden. Dat lukte niet, maar ik vond wel een nieuwe fruitschaal / half kistje (detail) en bedacht me dat ik onder de commode nog wel een mandje had staan dat toch geen dienst meer deed. Opgelost, met fruitschaal annex kistje en voetbalkoekjes, want die had Chrisje nog gauw in het mandje gegooid, vervolgden wij onze weg, via de supermarkt naar huis. Daar ik dus boodschappen had gedaan, waaronder fruit, ging ik logischerwijs de keuken in om dat op te ruimen. En toen kwam er een soort kettingreactie op gang waar ik mijzelf niet toe in staat had geacht. Het begon met even een doekje halen door het hoekje waar de nieuwe fruitschaal moest komen en eindigde ermee dat ik zelfs ondersteboven onder mijn keukenkastjes lag om daar allerlei vet en ander vuil te verwijderen. Allerlei voorwerpen veranderden van plaats, omdat dat op dit moment logischer leek, mijn etagère moest het veld ruim voor de nieuwe fruitschaal, het mandje met frutsels verdreef eerst de magnetron om vervolgens op een nu niet meer stoffig plankje te belanden. De magnetron ruilde van plek met het koffiezetapparaat en de waterkoker. En ondertussen werd ieder tegeltje bewerkt met brillosponsjes. Toen uiteindelijk zelfs de ammoniak uit het aanrechtkastje tevoorschijn kwam, begon ik serieus te twijfelen of ik niet zwanger zou zijn. (Dit is overigens echt niet het geval, voor er een geruchtenmachine op gang komt onder vrienden en collega’s).
Op de een of andere manier vonden zelfs de kinderen dat mama nu niet gestoord mocht worden, want ze speelden heerlijk in de hut in de tuin met de kinderen van een paar huizen verder. Toen ik weer eens op de klok keek was het opeens 13.00…oeps…Gauw nog even een kastje afmaken en voederen die jong! Yfke had al op bed moeten liggen!
En dus zit ik nu lekker te schrijven, maar ik durf er geen kopje thee bij te pakken, wat normaal het eerste is wat ik doe, ik heb namelijk zelfs de waterkoker ontkalkt! En ik moet even onthouden dat ik Frank straks een rondleiding door de keuken geef als ie thuis komt, anders kan ie weer weken lang niets vinden…
Zwemles
De akoestiek van het zwembad is prima, Yfke heeft het zelf getest. Hoe zij tot deze actie kwam? Misschien is het sommige lezers ontgaan, maar wij zijn dit jaar niet op vakantie geweest. Dit schrijf ik niet om medelijden op te wekken. Het was een bewuste keuze en ik ben nog steeds heel blij dat ik die gemaakt heb. Anders was de keuken nu niet zo brandschoon geweest, (zie vorige blog). Hoe dat ook, omdat wij niet op vakantie gingen, was de gelegenheid perfect om Arjen in de zomer door te laten zwemlessen (nieuw werkwoord?). Er bleek ruimte genoeg voor zwemmertjes, dus onze oudste zwemt iedere maandag en donderdagochtend om 08.00 uur zijn lesjes in het bad.
Tot nog toe is dat eigenlijk iedere week prima verlopen. Met het vroege tijdstip hebben we hier geen moeite, wakker zijn wij dan allang. Probleem is wel een beetje dat niet alleen Arjen naar het bad verplaatst moet worden, maar dat ook zijn broertje en zusje mee moeten., want Frank werkt natuurlijk gewoon. De eerste twee lessen ging dat prima, alles was nog nieuw en ik had voor voldoende afleidingsmanoeuvres gezorgd, dus dat uur kwamen wij wel door op de tribune. Daarna kwamen twee fastastische weken, want Frank had vakantie, dus Arjen en ik konden gewoon lekker samen naar zwemles. Maar gisteren ging het mis, alle pakjes drinken, kleurboeken, puzzeltjes en eierkoeken ten spijt, na 45 minuten besloot Yfke dat ze zelf het zwembad wilde verkennen en klom van het trapje richting wedstrijdbad. Omdat zij als anderhalfjarige nog niet kan zwemmen (duh), greep ik in en pakte haar op. Dit werd door mevrouw mijn dochter niet gewaardeerd en dat liet zij luidkeels horen. De les duurde nog een
kwartier en dat kwartier heeft Yfke volledig benut om te testen op welke toonhoogte en met welk volume de akoesiek in de zwemhal het beste tot zijn recht komt. Maar we zijn er nog niet. Toen de les eindelijk voorbij was, een kwartier duurt dan opeens drie keer zo lang, moesten we Arjen nog afdrogen. Peulenschil? Vandaag niet, de tas die ik mijn zoon in handen had gegeven voor wij vertrokken richting zwembad was thuis blijven staan. In die tien seconden die Arjen en Christoph nodig hadden om de auto te bereiken, kregen zij een handgemeen en werd de zwemtas in een hoekje gesmeten en vervolgens dus vergeten. Dus geen handdoek mee droog te wrijven en geen onderbroek voor om zijn gatje. Maar dat was het ergste niet, ik vond in mijn tas nog een sjaal en het afdrogen ging daar prima mee. Het probleem ligt weer bij Yfke. (Valt het de lezer op hoe erg het moet zijn geweest als ik helemaal geen last heb gehad van Christoph, die altijd wel garant staat voor wat frustratie mijnerzijds). Maar goed, ik zet Yfke boven op de bank in de kleedkamer en draag Chris op dat ie zijn sandalen weer aantrekt. Ondertussen diep ik de sjaal op en begin Arjen af te drogen. Dit alles duurt nog geen 5 seconden. Ik kijk om: weg dochter! Mijn niet zwemmende dochter kwijt in een zwembad van 3,5 meter diep. Ik krijg het nog warmer dan ik het al had van de temperatuur van het zwembad. ‘Hierblijven,’ blaf ik tegen de jongens. Van Arjen weet ik zeker dat ie blijft staan, want die staat daar in adamskostuum, maar met Chris weet je het nooit. Ik vlieg die kleedkamer weer uit op zoek naar mijn dochter. Gelukkig hoef ik haar niet op te duiken, want madam zit heerlijk met kleren en al onder de warme douches. ‘Djoese’, roept ze me vrolijk tegemoet. Het is een van haar favoriete bezigheden. Ja dat zie ik ook wel. Lekker dan. Met een natte dochter, een half aangeklede zoon en Christoph in perfecte staat keer ik huiswaarts.
Kun je je voorstellen hoe blij ik was, toen ik een paar uur later een mailtje kreeg van de moeder van Arjens vriendje. Zij neemt maandag Arjen mee naar zwemles en ik kan thuis blijven…ik zal hem met liefde maandag met zwemtas en zwempas om 7.30 aan de straat zetten. Het aftellen is begonnen, nog maar drie keer met alledrie naar het zwembad.
Tot nog toe is dat eigenlijk iedere week prima verlopen. Met het vroege tijdstip hebben we hier geen moeite, wakker zijn wij dan allang. Probleem is wel een beetje dat niet alleen Arjen naar het bad verplaatst moet worden, maar dat ook zijn broertje en zusje mee moeten., want Frank werkt natuurlijk gewoon. De eerste twee lessen ging dat prima, alles was nog nieuw en ik had voor voldoende afleidingsmanoeuvres gezorgd, dus dat uur kwamen wij wel door op de tribune. Daarna kwamen twee fastastische weken, want Frank had vakantie, dus Arjen en ik konden gewoon lekker samen naar zwemles. Maar gisteren ging het mis, alle pakjes drinken, kleurboeken, puzzeltjes en eierkoeken ten spijt, na 45 minuten besloot Yfke dat ze zelf het zwembad wilde verkennen en klom van het trapje richting wedstrijdbad. Omdat zij als anderhalfjarige nog niet kan zwemmen (duh), greep ik in en pakte haar op. Dit werd door mevrouw mijn dochter niet gewaardeerd en dat liet zij luidkeels horen. De les duurde nog een
kwartier en dat kwartier heeft Yfke volledig benut om te testen op welke toonhoogte en met welk volume de akoesiek in de zwemhal het beste tot zijn recht komt. Maar we zijn er nog niet. Toen de les eindelijk voorbij was, een kwartier duurt dan opeens drie keer zo lang, moesten we Arjen nog afdrogen. Peulenschil? Vandaag niet, de tas die ik mijn zoon in handen had gegeven voor wij vertrokken richting zwembad was thuis blijven staan. In die tien seconden die Arjen en Christoph nodig hadden om de auto te bereiken, kregen zij een handgemeen en werd de zwemtas in een hoekje gesmeten en vervolgens dus vergeten. Dus geen handdoek mee droog te wrijven en geen onderbroek voor om zijn gatje. Maar dat was het ergste niet, ik vond in mijn tas nog een sjaal en het afdrogen ging daar prima mee. Het probleem ligt weer bij Yfke. (Valt het de lezer op hoe erg het moet zijn geweest als ik helemaal geen last heb gehad van Christoph, die altijd wel garant staat voor wat frustratie mijnerzijds). Maar goed, ik zet Yfke boven op de bank in de kleedkamer en draag Chris op dat ie zijn sandalen weer aantrekt. Ondertussen diep ik de sjaal op en begin Arjen af te drogen. Dit alles duurt nog geen 5 seconden. Ik kijk om: weg dochter! Mijn niet zwemmende dochter kwijt in een zwembad van 3,5 meter diep. Ik krijg het nog warmer dan ik het al had van de temperatuur van het zwembad. ‘Hierblijven,’ blaf ik tegen de jongens. Van Arjen weet ik zeker dat ie blijft staan, want die staat daar in adamskostuum, maar met Chris weet je het nooit. Ik vlieg die kleedkamer weer uit op zoek naar mijn dochter. Gelukkig hoef ik haar niet op te duiken, want madam zit heerlijk met kleren en al onder de warme douches. ‘Djoese’, roept ze me vrolijk tegemoet. Het is een van haar favoriete bezigheden. Ja dat zie ik ook wel. Lekker dan. Met een natte dochter, een half aangeklede zoon en Christoph in perfecte staat keer ik huiswaarts.
Kun je je voorstellen hoe blij ik was, toen ik een paar uur later een mailtje kreeg van de moeder van Arjens vriendje. Zij neemt maandag Arjen mee naar zwemles en ik kan thuis blijven…ik zal hem met liefde maandag met zwemtas en zwempas om 7.30 aan de straat zetten. Het aftellen is begonnen, nog maar drie keer met alledrie naar het zwembad.
Abonneren op:
Posts (Atom)