Mijn zoons hebben zojuist een donderpreek gehad en staan nu boven onder de douche te overleggen, hoe moeten ze het weer goed moeten maken met mij.
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhYU0gI8yXB5Kg0g0MWFqn_n1q902ELhUmNzle8C2sEort1xeMW5Dm3N4Wcm5flaAEX5M0rl6LDsWYSIh1MBgy-Qa9MGCukwJoaIA3LaTiMAMozkC12CbabTj-00LoUrc6LFYccqMyL-pGh/s1600/konijn.jpg)
Het was een grote
tegenvaller voor hen vanavond, we aten nasi in plaats van de op donderdag
gebruikelijke patatjes. Ze zijn hier behoorlijk goed geconditioneerd en rekenen
op donderdag eigenlijk standaard op patat. Maar ja, omdat ik nog geen tijd had
gehad om de vieze frietpan onder handen te nemen, had ik nasi gekookt. In hun
geval betekent dat dan witte rijst, omdat ze consequent weigeren om nasi te
eten. Een flinke tegenvaller dus voor de heren en dame, die ook haar zinnen op
tatas met naise had gezet.
Maar goed, ik naderde dus
mijn kookpunt en nadat Christoph zijn witte rijst over de tafel uitspuugt ben
ik het meer dan zat. ‘Weet je wat jullie doen? Zoek maar een andere moeder, die
wel altijd kookt wat jullie lekker vinden en ga daar maar wonen, dan zoek ik
wel kindertjes die wel blij en tevreden opeten wat ik voor ze kook!’ Misschien
pedagogisch niet helemaal verantwoord, maar jammer dan. ‘En nu naar boven,
douchen, pyjama aan en in bed!’ ‘Krijgen we geen toetje?’ probeert er nog een.
Tss, wat denkt ie zelf,
wegwezen met zijn tweeen! Arjen begrijpt de ernst van de situatie en sluipt met
de staart tussen de benen naar boven (bij wijze van spreken dan). Christoph die
nergens de ernst van in ziet, schiet achter hem aan.
Als ik een paar minuten
later achter ze aan naar boven loop, hoor ik ze overleggen onder de douche, Arjen
denkt hardop: ‘Zou mama echt weggaan?’ ‘Nee, dat wil ik niet hoor.’ Christoph antwoordt
iets, ik versta het niet. Arjen weer: ‘Nee want als ze 15 jaar getrouwd is,
zouden we naar Disney gaan en dat is al bijna, want ze is bijna 11 jaar
getrouwd.’ (Dit plan is ooit eens geopperd, maar inmiddels al lang weer van de
baan, maar dat weten zij niet, dat doen we vast nog wel eens, maar niet met ons
15 jarig huwelijk)
‘Ik wil wel naar Disney, ’ zucht hij. ‘Ik
ook,’ hoor ik Chris zeggen.
‘We moeten, denk ik, echt
iets leuks doen voor mama, een cadeau kopen ofzo’, stelt Arjen voor. ‘Ja of een
tekening maken,’ denkt Christoph. ‘Nee, geen tekening, die heeft ze al genoeg,
we moeten echt iets moois kopen als ze 15 jaar getrouwd is. Dan gaan we sparen
en dan geef jij mij al jouw geld en dan ga ik naar de stad, want dan ben ik 11
en dan mag ik vast wel alleen naar de stad. Maar jij bent dan pas 9, dus dan
mag jij nog niet alleen de Beatrixlaan over (dat heeft Arjen goed gezien), dus
ik ga alleen en dan koop ik van ons geld het allermooiste cadeau wat er is voor
mama.’
Christoph komt al met
suggesties, ik spits mijn oren, want ik ben uiteraard heel benieuwd wat dat
allermooiste cadeau dan volgens hen wel niet is. Christoph blijkt mij al aardig
goed in te kunnen schatten: ‘Dan moet jij een boek kopen voor mama, of een
mooie ketting.’ Keurig Christoph, jij kent je moeder goed. Maar Arjen is het er
niet mee eens en wijst al deze fantastische ideeen van de hand. ‘Nee, het moet
echt een heel duur cadeau zijn, we kopen een konijn voor mama.’
Ik sta verbijsterd op de
overloop met de wasmand in mijn handen. Een konijn? Hoe is hij daar nou
opgekomen? Wat moet ik daar nou mee? Ik heb echt niets met konijnen, nooit
gehad en dat zal waarschijnlijk ook niet meer komen, ik vind ze zelfs niet eens
lekker. Geen Flappie voor mij met de kerstdagen. Op de een of andere manier
moet ik er toch voor zorgen dat Arjen iets meer gaat luisteren naar de
ingevingen van zijn kleine broertje. Want een konijn voor mijn 15 jarig
huwelijk lijkt mij niet zo’n leuk cadeau, ik heb nog 4,5 jaar om hem op andere
gedachten te brengen en te zorgen dat Christophs mening wat meer gewicht in de
schaal legt.
O ja en ik moet ze ook nog
vertellen dat we niet naar Disney gaan…dat doen ze maar een keer met Ome Remco.